Cześć! Ta stronka jest poświęcona nam – kiedyś dzieciakom, bandzie nieokiełznanych małolatów. Byliśmy niepokorni, zbuntowani, prawdziwi aż do bólu. Dla większości wyglądaliśmy jak łobuziaki, zgraja, z którą nikt nie mógł sobie poradzić – ani nasza kochana kadra pedagogiczna, ani nawet milicja obywatelska (pozdrawiamy!).

Rozrabialiśmy na całego, czasem ostro przeginając, żeby jakoś przetrwać tę szarą rzeczywistość. Wielu z nas przesadzało z używkami i, niestety, odeszło za wcześnie – smutna prawda. Ale mimo tej niesforności mieliśmy masę zainteresowań, czytaliśmy, byliśmy dociekliwi i uparci. Świat nas ciekawił, sztuka nas kręciła, a muzyka to już w ogóle była nasza miłość. Sztuka, która wymaga poświęceń i zajawki pełną gębą.

Nie tworzyliśmy arcydzieł, bo i nie mieliśmy takiego celu. Prostota punk rocka dawała nam wolność i pozwalała się realizować w tamtych czasach. Posiadanie instrumentu to był wtedy wyczyn – w erze monofonicznych Kasprzaków gitara była jak skarb, a wzmacniacz? To już w ogóle cud! Więc kombinowaliśmy – graliśmy na akustykach, a stare radia lampowe robiły nam za wzmacniacze. Ta zaradność i pasja przyciągały ludzi. Zgromadziła się wokół nas ekipa kumpli, na których zawsze można było liczyć. Prawdziwe braterstwo, bez ściemy.

Betonowa Wioska Sowchoz była pierwsza, ale zaraza punkowa się rozniosła. Powstały kolejne kapele – nie tylko punkowe, ale i metalowe (wyścigi na gryfie!), a nawet jazzowe (no dobra, przynajmniej próby jazzu). Z czasem rosły nowe pokolenia grajków – muzyków, jakkolwiek ich zwać – którzy szli swoimi ścieżkami i znajdowali własne inspiracje.

Wszystko to i fakt, że wspominamy odejście pierwszego z kumpli, „Falsona”, który dał nam w kość swoim odejściem. W jakiś sposób to właśnie „Falson” nas zjednoczył – nieświadomie stał się ogniwem i ogniem, który płonie w nas do dziś. Bo Kęty, choć to niby dziura, tętniła kreatywnością. I mam nadzieję, że nadal tętni! Dlatego staramy się nikogo nie pominąć, ciągle szukamy fotek, wspomnień i info. Chcemy, żeby zakręciła się wam łezka w oku, ale i uśmiech zagościł na twarzy. Niech ożyją te wesołe chwile – na to liczymy!

– Grupszy